tel./fax: +48 32 253 60 11
e-mail: tangotour@tangotour.com.pl

Tango tour
Promocje - kliknij i sprawdź

Wyszukiwarka

Kangal turecki pies pasterski

KANGAL-turecki pies pasterski

Kangal wziął swoją nazwę od arystokratycznej rodziny Kangalów mieszkającej w dystrykcie o tej samej nazwie, leżącym w anatolijskiej prowincji Sivas w Anati-Turus. Stolica Sivas leży pomiędzy górnym brzegiem rzek Irmuk i Eufrat. Na tę surową wyżynę przed 1000 lat przywędrowali Turkmeni, koczownicze plemiona pochodzące z Turkmenistan. Wraz z nimi do Anatolii przybyły przypuszczalnie ich duże psy pasterskie, stróżujące i obrończe. Turkmeni osiedlili się tutaj i hodowali bydło, owce i kozy, których przed wilkami i niedźwiedziami broniły ich psy. Nie było to więc w żadnym razie psy zaganiające, lecz duże psy obrończe.

Określenie -owczarek anatolijski” wywołuje więc nieprawidłowe skojarzenia.

Rodzina kangalów, która nadal jeszcze jest wielkim właścicielem ziemskim w Sivas, wywodzi ich pochodzenie od turkmeńskich Beys (przewodników nomadów). Sułtan nadał im honorowy tytuł aga i pasza; jeszcze do początku naszego wieku zwani byli przez ludność wiejską -Dere Beys”, a więc -panowie dolin”.
W Turcji zniesione zostały tytuły szlacheckie, Kangalowie zachowali jednak swoje znaczenie i nadal należą do wyższej warstwy społecznej. Zasiadają w tureckim parlamencie, są lekarzami i prawnikami oraz ciągle jeszcze właścicielami ziem w dystrykcie Kangal w Si­vas. Uchodzą za doskonałych hodow­ców koni i owiec, a swojego czasu do­starczali konie do stadniny sułtana. Ci wielcy właściciele ziemscy odegra­li dla noszących tę samą nazwę psów ol­brzymią rolę, porównywalną z tą, którą przypisuje się węgierskiemu królowi Mateuszowi II w odniesieniu do hodow­li kuwasza.

Kangalowie nie prowadzili wpraw­dzie dla swoich psów właściwej księgi hodowlanej, dobór hodowlany nie został jednak pozostawiony samym psom, a więc w praktyce przypadkowi, lecz su­kę celowo kryto pewnym wybranym samcem. Działo się tak przez całe stu­lecia i w ten sposób w Sivas powstał określony typ psa pasterskiego, który dzisiaj w Turcji uważany jest za "psa na­rodowego", podobnie jak dzieje się to w Szwajcarii z bernardynem. Nawet nie­szczególnie interesujący się psami Tu­rek słyszał przypuszczalnie o kangalu, tym bardziej że rasa ta uwieczniona została na tureckich znaczkach poczto­wych.

Kangal, jak już powiedziano, niewie­le różni się od karabasza. Główny jego walor polega na tym, że pochodzi z ho­dowli Kangalów, a więc uważany jest za psa mniej lub bardziej czystej rasy o bar­dziej szlachetnym rodowodzie.

Najlepsze i najbardziej rasowe psy pochodziły i pochodzą nadal z prowincji Sivas i tylko one zostały wpisane do księ­gi hodowlanej prowadzonej przez Kan­gal Club ot America. Podobnie jak w przypadku karabasza chodzi tutaj o dużego psa, przeważnie o szarobrązowym umaszczeniu, często z białą łatą na piersi lub białymi łapami. Charakterystyczna jest czarna maska lub całkowicie czarna głowa. Jego rozmia­ry odpowiadają rozmiarom podawanym dla karabasza. Psy o wysokości w kłębie wynoszącej 80 cm ważą 60 kg i więcej, są to więc psy stosunkowo masywne i można je porównać z krótkowłosymi bernardynami dawnego typu. Nigdy nie były przez Kangalów używane do ho­dowli psy łaciate.

Hodowcy kangalów w Sivas przeko­nani są, że w przypadku ich psów cho­dzi o czystą rasę hodowlaną, która wy­różnia się spośród wszystkich innych tu­reckich psów i pozostała niezmieniona od wieków. W obliczu braku własnego klubu hodowców tej rasy uznali oni opracowany przez Kangal Club ot Ame­rica wzorzec i według niego właśnie pro­wadzą hodowlę. Turecka wersja wzor­ca, podpisana przez Kangalów z Sivas i uwierzytelniona notarialnie, znajduje się wśród dokumentów klubu amerykań­skiego.

Cechy:

Wysokość psy: 74-81 cm,
suki: 71-79 cm

Masa psy: 50-65 kg,
suki: 40-55 kg

Psy tej rasy żyją średnio 10-11 lat. Wywóz tych psów z Turcji jest zabroniony !. W Polsce istnieją tylko 3 hodowle.

Pies jest obecnie używany przez ranczerów w Namibii do ochrony owiec i bydła przed gepardami. Ma to na celu częściową ochronę gepardów, które są uważane przez ranczerów za niebezpieczne dla trzody i w ten sposób narażone na odstrzał.

źródło:
Encyklopedia Psów Rasowych Hans Raber tom I, napisane w latach 1980-tych, ukończone w roku 1992